HET TWEEDE GEZICHT

(voor Marjolein K)

meisje bij de tram
wachtend in de koude
warmte van de zon

je ravenhaar danst
op de stille muziek
van de Noordenwind

zachte zonnestralen
strelen de contour
van je tweede gezicht

de zuivere schoonheid
van Gods lijnenspel
herschapen uit pijn.

SPICHT

(voor Stefanie, 2007)

Stelling van een
Toonaangevend
Esoterisch
Filosoof :
Alle waarheid
Normaliter
Is ten diepste blind
En doof

DUBBEL NAAMGEDICHT

(voor Manon en Niels,2008)

Millions of stars in the sky they will be
Never as bright as the laugh on your face
As will the sun lose to you holding me
In the sweet warmth of your loving embrace
Never the world has seen loving like ours
Each day together again it will grow
Oh, when you’re not here I’m counting the hours
Leave me no more, I will not let you go
Name me your sunshine, your rosebud, your heart
Stay with me, hold me, ’till death do us part

NAAMDICHT VOOR SAMANTHA

(voor Samantha, 2004)

Sprookjesmeisje, mag ik dat nog zeggen
Als je dertien jaar geworden bent ?
Mag ik je nog droomprinsesje noemen
Als je zoveel van de wereld kent ?

Neemt je leven plots heel grote stappen ?
Twijfel je : volwassen, of toch kind ?
Heb geen angst, je mag nu beide wezen
Alles kan, als je ‘t geluk maar vindt.

Leef je leven, meisje, vol van vreugde,
Uit je hart, steeds elke nieuwe dag.
Schitterend saffier je blauwe ogen,
Sprankelend je levensblije lach.

Elke dag gewoon je mooie zelf zijn,
Nooit onecht zijn, dat maakt zoveel stuk,
Blijf het meisje dat de wereld blij maakt,
Uitverkoren tot zoveel geluk.

Rest mij nog één wens, één klein gebedje
aan die Ene, die het al verbindt :
God, wil elke dag Uw liefde geven,
aan Samantha , prachtig koningskind.

ELINE

(vrij naar Charles Algernon Swinburne)

Je ogen als aquamarijnen
gezet in omkransing van goud
nog mooier dan ‘t zonnelicht schijnen
gelijkelijk warm en vertrouwd.
Een schoonheid die ’t waard is te dienen
aanbiddelijk, hemels gezicht
O, mysterieuze Eline
Godin van het Licht

Gezegend je lach, als het zingen
van engelen, Kyrie eleis
als beekjes die klaat’rend ontspringen
zo zuiver als ‘t eeuwige ijs
Een lach die de wereld doet draaien
van zeekust tot berg allerhoogst
Een lach die slechts liefde kan zaaien
En lieflijkheid oogst.

O hart vol waarachtig erbarmen
dat steeds onbaatzuchtig bemint
het leven voluit wil omarmen
zo zorgeloos, vrij als de wind
O moge je ‘t godzijn verdienen
jij, die voor geen duisternis zwicht
mijn eeuwig geprezen Eline
Godin van het Licht

LIEDJE

(voor Linda, 2006)

‘k Heb gisteren op ‘t strand jouw naam gelegd
met schelpen, door de zee aan mij gegeven
opdat die naam voor heel jouw verder leven
door zand en water steeds weer wordt gezegd

om zo aan iedereen te laten weten
dat er een meisje mooi als jij bestaat
die met haar lach de zon weer schijnen laat
en alle zorgen even doet vergeten

Jij meisje, met de wereld in je handen
geloof in eigen kracht en kwaliteit
weet wie en wat je bent : een wereldmeid
wiens naam voor eeuwig klinkt in alle landen

gezongen door de zee, de wind, het zand,
van schelpenletters, ergens op het strand.

SONNET

(voor Wendy, 2004)

Het werk is af, de klok heeft vijf geslagen
en buiten in de stalling wacht mijn fiets.
Of ‘t zonnig is of regent doet me niets,
ik laat door zon en wind de dag verjagen.

Langs Smitshoek, Koedood en de oude dijken
de Gaatkensplas met zwaan en futennest
vergeet ik wat mijn werkdag heeft verpest.
Dit is mijn uur. Ze kunnen het bekijken !

Al zoveel keer heb ik dit stuk gereden;
een fietstocht, elk minuutje meer dan waard.
En soms is er een kersje op de taart,
als onderaan de dijk, bij Plan ter Leede

een meisje, dat daar speelt, mij onverwacht
voorbij ziet gaan, en even zwaait en lacht.

CANTILENE (naar Jan Engelman)

voor Manon

O, vlindermeisje, lach mij aan
Jouw kleurenpracht laat zon en maan
als rijpe appels blozen.

met de betoov’ring die ik vond
in ogen blauw en haren blond
en wangenblos als rozen

o muze in het ochtendlicht
o vlinderkind en slank gedicht
er is een wens verborgen

van blijdschap om het vlinder zijn
het leven groots, de zorgen klein
en schoonheid ied’re morgen.

PARTIR, C’ EST MOURIR UN PEU

voor Melissa

De dichter Haraucourt heeft ooit geschreven
dat weggaan ook een beetje doodgaan is.
Misschien.. Een heel klein beetje… Een gemis
dat knaagt en steekt. Maar Godzijdank maar even.

De foto, die niet los wil uit je handen;
de verre echo, die je steeds weer hoort
van het zo zacht gefluisterd afscheidswoord;
de laatste kus die op je wang blijft branden.

En elke thuiskomst is reïncarneren;
de terugkeer uit een tijdelijke dood:
en elke traan die je voor hem vergoot
voedt nu de blijdschap om het wederkeren :

wordt wat door dit klein sterven was gedeeld
door ongebroken liefde weer geheeld.