27 DECEMBER

De kerststal was verlaten,
slechts stro nog, overal;
de herders waren afgeschminkt
de os stond weer op stal.

De laatste engel ging er
wat vleugellam vandoor;
het allerlaatst Kyrie Eleis
weerklonk nog in mijn oor.

Een enkel kaarsenlichtje,
wat restjes dennentak,
en ‘t suizen van de winterwind
die fluist’rend tot mij sprak

van eeuwigheid en stilte;
ik stond daar, heel alleen
en vond het ware Kerstgevoel
in ‘t lege om mij heen.

DE EZEL

Ik droeg Maria door de koude nachten
naar Bethlehem, uit ‘t verre Nazareth.
Er was geen herberg vrij, geen enkel bed,
een stal was alles wat zij mocht verwachten.

In sterrenlicht werd daar in ‘t stro geboren
een kind, zo klein, en toch ook zo vol macht,
door wijzen met geschenken rijk bedacht.
“Kyrie Eleis”, zongen de eng’lenkoren.

Maar ach, met mijn beperkte ezelsweten,
begreep ik niet de grootsheid van dat uur.
Ik sjouwde weer de takken voor het vuur
en was het kind al bijna weer vergeten,

tot ik opeens, na meer dan dertig jaren
Hem dragen mocht, in Gods Jeruzalem.
“O, looft Hem” riepen allen met één stem,
en sierden heel Zijn pad met palmenblâren.

Hoe kort daarop zag ‘k Hem ten derde male
en droeg Hem naar zijn graf, een kille grot.
Gekruisigd en gebroken, zoon van God,
gedoofd Zijn licht, Zijn zachte hemels stralen.

Doch Hij vergat mij niet, want bij mijn sterven
kwam Hij blij lachend naar de stal terug.
Hij nam me mee, hij droeg me op Zijn rug,
en liet ook mij Gods heerlijkheid beërven.