KILWEG, 6 FEBRUARI

Zacht rozig glanst het strijklicht op de voren
waar golf na golf van moddervette klei
op ‘ t leven wacht, dat ergens zo rond mei
op de nu doodse akkers wordt geboren.

Nu zijn het slechts wat duiven die, verloren
in alle weidsheid zoeken, rij na rij
naar wat van vorig jaar nog bleef, en blij
na elke vondst hun roe-koe laten horen.

Hoe lang nog zal dit beeld blijven bestaan?
Wanneer groeit hier beton in plaats van spruiten?
Wanneer zal hier de laatste vogel fluiten,
de leegt’ in Vinexwaanzin ondergaan ?

Een duif of een projectontwikkelaar?
Ach wie er wint is nu al zonneklaar…

VOOR JOU

In de witte aarde van het papier
de lijnen vers geploegde voren
heb ik wat lege letters gezaaid
met de punt van mijn vulpen.

Ik heb van de groeiende taal
zovele woorden weggesneden
dunselwoorden, onkruidwoorden
een composthoop van letters,

tot slechts één plant resteerde :
wortels waarheid, stengels schoonheid
en een vlammend rode bloem
in de letters van jouw naam.

GRAFREDE VOOR ED VROON

Ik wou dit toch nog even kwijt
voor we het gat dicht gooien :
Ik vond hem eigenlijk altijd
bij leven al een dooie.

GELUKJE

Wat ik ook voor gedichten schrijf,
ik doe het nooit verkeerd :
gewoon omdat het niemand
ene flikker interesseert.

SONNET

De zee bij nacht : ik zag het golvend vlak
van tuimelschuim en kille watermuren
een eeuwig spel in eindeloze uren
waarop het maanlicht in facetten brak

En ‘t was alsof de zee daar tot mij sprak
van zovele mislukte avonturen
van levens die zo kort slechts mochten duren
in stemmen op de wind, onhoorbaar zwak

van hen voor wie in stervenskoude golven
een nooit gevonden zeegraf werd gedolven
verbitterd, na een leven vol van spijt.

Ik liep de zee in, volgde het gefluister
weervond de stemmen in het ijzig duister
en sprak met hen tot aan het eind der tijd.

HAIKU

In de woestijn van verdriet
bloeit schuchter
de bloem der herinnering.

HAIKU

Avond aan avond
schuift in uitzichtloos wachten
de toekomst voorbij.

RONDEEL

Als ik zou zeggen dat ik van je hou
Zou je dan denken “Hij is niet bij zinnen? “
Zou je niet weten wat dan te beginnen
Als ik zou zeggen dat ik van je hou ?

Als je begreep wat ik wil zijn voor jou :
Een vriend, niets meer; een lichaamloos beminnen;
Zou je dan denken “Hij is niet bij zinnen
Als ik zou zeggen dat ik van je hou ?

Ik hoef je niet voor mij alleen te winnen
Ik zoek slechts vriendschap, en geen eeuw’ge trouw
Ik wil alleen maar weten dat het jou
een goed gevoel geeft, ergens diep van binnen
Als ik zou zeggen dat ik van je hou.

GELUK

Soms is het niet meer dan wat woorden
verfluisterd tot onhoorbaar zacht;
soms is ‘t het liedje wat je hoorde
in die doordroomde verre nacht;

soms is het net dat kort berichtje
waar je zo lang op had gehoopt;
een nog van tranen nat gezichtje
dat toch weer lachend naast je loopt.

Soms is het rust die werd genoten
in die paar uren zonder pijn;
soms is ‘t het boek nog niet gesloten
niets meer dan er nog mogen zijn.

en soms zijn het zovele vrienden
die aan je denken, elke dag;
voor wie ik (die dat niet verdiende)
dit klein gedichtje schrijven mag.

11 OKTOBER 2008

De zon brandt begraven beelden
in het rood van mijn oogleden

weerkaatst in het spiegelend
bruin en goud van stervende bomen

zindert in de zoetige zucht
van oude bloemen en hooigras

(de allerlaatste bijen zoekend
naar de bittere nectar van de herfst)

wekt met alreeds vergeten warmte
nog eenmaal de vormen van de zomer

de zachte rondingen der godinnen
de tijdloze schoonheid van Eva.