HAIKU

In de woestijn van verdriet
bloeit schuchter
de bloem der herinnering.

SPICHT

(voor Stefanie, 2007)

Stelling van een
Toonaangevend
Esoterisch
Filosoof :
Alle waarheid
Normaliter
Is ten diepste blind
En doof

HAIKU

Avond aan avond
schuift in uitzichtloos wachten
de toekomst voorbij.

RONDEEL

Als ik zou zeggen dat ik van je hou
Zou je dan denken “Hij is niet bij zinnen? “
Zou je niet weten wat dan te beginnen
Als ik zou zeggen dat ik van je hou ?

Als je begreep wat ik wil zijn voor jou :
Een vriend, niets meer; een lichaamloos beminnen;
Zou je dan denken “Hij is niet bij zinnen
Als ik zou zeggen dat ik van je hou ?

Ik hoef je niet voor mij alleen te winnen
Ik zoek slechts vriendschap, en geen eeuw’ge trouw
Ik wil alleen maar weten dat het jou
een goed gevoel geeft, ergens diep van binnen
Als ik zou zeggen dat ik van je hou.

GELUK

Soms is het niet meer dan wat woorden
verfluisterd tot onhoorbaar zacht;
soms is ‘t het liedje wat je hoorde
in die doordroomde verre nacht;

soms is het net dat kort berichtje
waar je zo lang op had gehoopt;
een nog van tranen nat gezichtje
dat toch weer lachend naast je loopt.

Soms is het rust die werd genoten
in die paar uren zonder pijn;
soms is ‘t het boek nog niet gesloten
niets meer dan er nog mogen zijn.

en soms zijn het zovele vrienden
die aan je denken, elke dag;
voor wie ik (die dat niet verdiende)
dit klein gedichtje schrijven mag.

DUBBEL NAAMGEDICHT

(voor Manon en Niels,2008)

Millions of stars in the sky they will be
Never as bright as the laugh on your face
As will the sun lose to you holding me
In the sweet warmth of your loving embrace
Never the world has seen loving like ours
Each day together again it will grow
Oh, when you’re not here I’m counting the hours
Leave me no more, I will not let you go
Name me your sunshine, your rosebud, your heart
Stay with me, hold me, ’till death do us part

NAAMDICHT VOOR SAMANTHA

(voor Samantha, 2004)

Sprookjesmeisje, mag ik dat nog zeggen
Als je dertien jaar geworden bent ?
Mag ik je nog droomprinsesje noemen
Als je zoveel van de wereld kent ?

Neemt je leven plots heel grote stappen ?
Twijfel je : volwassen, of toch kind ?
Heb geen angst, je mag nu beide wezen
Alles kan, als je ‘t geluk maar vindt.

Leef je leven, meisje, vol van vreugde,
Uit je hart, steeds elke nieuwe dag.
Schitterend saffier je blauwe ogen,
Sprankelend je levensblije lach.

Elke dag gewoon je mooie zelf zijn,
Nooit onecht zijn, dat maakt zoveel stuk,
Blijf het meisje dat de wereld blij maakt,
Uitverkoren tot zoveel geluk.

Rest mij nog één wens, één klein gebedje
aan die Ene, die het al verbindt :
God, wil elke dag Uw liefde geven,
aan Samantha , prachtig koningskind.

11 OKTOBER 2008

De zon brandt begraven beelden
in het rood van mijn oogleden

weerkaatst in het spiegelend
bruin en goud van stervende bomen

zindert in de zoetige zucht
van oude bloemen en hooigras

(de allerlaatste bijen zoekend
naar de bittere nectar van de herfst)

wekt met alreeds vergeten warmte
nog eenmaal de vormen van de zomer

de zachte rondingen der godinnen
de tijdloze schoonheid van Eva.

ELINE

(vrij naar Charles Algernon Swinburne)

Je ogen als aquamarijnen
gezet in omkransing van goud
nog mooier dan ‘t zonnelicht schijnen
gelijkelijk warm en vertrouwd.
Een schoonheid die ’t waard is te dienen
aanbiddelijk, hemels gezicht
O, mysterieuze Eline
Godin van het Licht

Gezegend je lach, als het zingen
van engelen, Kyrie eleis
als beekjes die klaat’rend ontspringen
zo zuiver als ‘t eeuwige ijs
Een lach die de wereld doet draaien
van zeekust tot berg allerhoogst
Een lach die slechts liefde kan zaaien
En lieflijkheid oogst.

O hart vol waarachtig erbarmen
dat steeds onbaatzuchtig bemint
het leven voluit wil omarmen
zo zorgeloos, vrij als de wind
O moge je ‘t godzijn verdienen
jij, die voor geen duisternis zwicht
mijn eeuwig geprezen Eline
Godin van het Licht

MIDLIFE CRISIS

Ik ben al oud in ‘t midden van mijn leven
Veel wat niet was zal er nu nooit meer zijn
Het was niet groots, maar ook niet altijd klein
Na halve speeltijd nog nul-nul gebleven.

Ik ben nog jong in ‘t midden van mijn leven
Vervloekt het eeuwig, afgestompt chagrijn.
Nog zoveel moois, achter elk nieuw gordijn
Niet vliegen meer, maar zeker nog wel zweven.

Ach jong of oud is niets meer dan een woord
Een glas halfvol – halfleeg, een eigen keus
Het ” Carpe Diem” blijkt toch de beste leus
Zoveel wat nog het oog, en ook de geest bekoort.

Het klinkt wel stoer, die regels als hierboven.
Het moeilijkst is er zelf in te gaan geloven…