MIDDERNACHT

Dit is het uur. Nu dansen weer de doden
hun sarabande’s in de maneschijn
Uit kille vreugde om ‘t bevrijd te zijn
van het gewicht van sarcofaag en zoden.

Dit is het uur. Het uur van Maag’re Hein.
Hij leidt de dans, probeert ons met zijn loden
stemgeluid over de Styx te noden;
van verre krassen kraaien een refrein.

Dit is het uur. Zovelen die hier wachten
op de verlossing van hun aards bestaan;
hun lichamen reeds lang tot stof vergaan
hun ziel verankerd in de duist’re nachten:

met niets meer dan een draad van stervensnood
of haat; en smekend om een tweede dood.

FILOSOFIE

Ik wou dit even aan u kwijt
over het zijnde van de tijd.
Ten eerste dat, wel zeer gewis,
‘t verleden was, maar nimmer is
En ook de toekomst, het doet pijn
nooit nu bestaat, maar slechts zal zijn
Zodat ons slechts het heden rest
maar daarmee is nu weer de pest
het is zozeer ondeelbaar kort
dat het noch is, noch was, noch wordt
waarmee zich dit bewijzen laat :
dat tijd in wezen niet bestaat

R.I.P.

I’m sorry to tell
but the goldfish is dead
It choked on a bone
when it swallowed the cat…

ALWEER JARIG

De bergen van mijn vreugde zijn
niet hoger dan m’n stoeltje.
En mijn verdriet is geen diep dal
maar meer een kikkerpoeltje.

Het leven mag een wedstrijd zijn;
soms gaat het wat vervelen :
nooit winst, en bijna nooit verlies
en veel gelijke spelen.

27 DECEMBER

De kerststal was verlaten,
slechts stro nog, overal;
de herders waren afgeschminkt
de os stond weer op stal.

De laatste engel ging er
wat vleugellam vandoor;
het allerlaatst Kyrie Eleis
weerklonk nog in mijn oor.

Een enkel kaarsenlichtje,
wat restjes dennentak,
en ‘t suizen van de winterwind
die fluist’rend tot mij sprak

van eeuwigheid en stilte;
ik stond daar, heel alleen
en vond het ware Kerstgevoel
in ‘t lege om mij heen.

OLLEKEBOLLEKE

Dan is er ook nog het
proefje van Schrödinger,
die ooit zijn poes in een
doosje opsloot:

Volgens de regels der
Quantummechanica
was ze gelijkertijd
levend én dood.

OLLEKEBOLLEKE

Ach ‘t is weer Valentijn
Wie schrijft nog poëzie?
Koopt zijn geliefde een
roos vlammend rood ?

De romantiek is door ‘t
commercialistentuig
tot een gewoon dagje
hebzucht verkloot.

KILWEG, 6 FEBRUARI

Zacht rozig glanst het strijklicht op de voren
waar golf na golf van moddervette klei
op ‘ t leven wacht, dat ergens zo rond mei
op de nu doodse akkers wordt geboren.

Nu zijn het slechts wat duiven die, verloren
in alle weidsheid zoeken, rij na rij
naar wat van vorig jaar nog bleef, en blij
na elke vondst hun roe-koe laten horen.

Hoe lang nog zal dit beeld blijven bestaan?
Wanneer groeit hier beton in plaats van spruiten?
Wanneer zal hier de laatste vogel fluiten,
de leegt’ in Vinexwaanzin ondergaan ?

Een duif of een projectontwikkelaar?
Ach wie er wint is nu al zonneklaar…

OLLEKEBOLLEKE

Ach, sprak de Paus ontdaan
dat met die Engelsman
was niet zo handig, maar
weest u gerust:

Dat hij zich inliet met
Antisemietenclubs
zeg ik u : Das hab ik
gar nicht gewusst.

VOOR JOU

In de witte aarde van het papier
de lijnen vers geploegde voren
heb ik wat lege letters gezaaid
met de punt van mijn vulpen.

Ik heb van de groeiende taal
zovele woorden weggesneden
dunselwoorden, onkruidwoorden
een composthoop van letters,

tot slechts één plant resteerde :
wortels waarheid, stengels schoonheid
en een vlammend rode bloem
in de letters van jouw naam.